ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ
Από το βιβλίο
‘ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ’
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙΙ σελ. 69 – 70
Τι πρέπει να γίνει προκειμένου να αποτραπεί η ανασύνταξη των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων που αποσκοπούν πάντα στην εκμετάλλευση του κόσμου;
Τι ακριβώς βρίσκεται στον πυρήνα των σύγχρονων υλιστικών δυσχερειών;
Η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα είναι πασίγνωστη:
“Η αγάπη του χρήματος είναι η ρίζα κάθε κακού”.
Αυτό μας επαναφέρει στη θεμελιακή αδυναμία της ανθρωπότητας,
την επιθυμία.
Έκφραση και σύμβολό της είναι το χρήμα.
Από την απλοϊκή διαδικασία της ανταλλαγής αγαθών στις πρωτόγονες κοινωνίες ως την πολύπλοκη και εκπληκτική οικονομική δομή του σύγχρονου κόσμου, η επιθυμία υπήρξε το βασικό κίνητρο.
Εμφανίζεται σαν ανάγκη ικανοποίησης των ορέξεων,
σαν πόθος για αγαθά και αποκτήματα,
σαν επιδίωξη για υλική άνεση και λαχτάρα για αγορά και συσσώρευση πραγμάτων, καθώς και σαν πάθος για τη δύναμη και την εξουσία που μόνο το χρήμα μπορεί να εξασφαλίσει.
Η επιθυμία αυτή κυριαρχεί και δεσπόζει στην ανθρώπινη σκέψη.
Αποτελεί το βασικό τόνο του σύγχρονου πολιτισμού μας.
Μοιάζει με χταπόδι που απομυζά σιγά-σιγά
- τη ζωή
- την αξιοπρέπεια και
- το μόχθο του ανθρώπου.
Είναι η μυλόπετρα στο λαιμό του ανθρώπινου γένους.
- Η οικειοποίηση
- η κατοχή και
- ο ανταγωνισμός
για την εξουσία υπήρξε η αιώνια επιδίωξη του μέσου ανθρώπου,
μια επιδίωξη που διχάζει
- απλούς ανθρώπους
- οικογένειες
- επιχειρήσεις
- οργανώσεις
- κόμματα και έθνη,
υποδαυλίζοντας ακόμη και τη διαμάχη ανάμεσα στους εργάτες και τους κεφαλαιοκράτες,
έτσι ώστε το τωρινό πρόβλημα
- της ειρήνης και
- της ευημερίας
να θεωρείται πως σχετίζεται κυρίως
με τα παγκόσμια αποθέματα και με εκείνους που τα κατέχουν.
Οι εκφράσεις που δεσπόζουν στον τύπο, στο ραδιόφωνο και σ’ όλες μας τις συζητήσεις σχετίζονται με την οικονομική συγκρότηση της ανθρώπινης κοινωνίας:
- τραπεζικοί τόκοι
- μισθοί
- κρατικά χρέη
- αποζημιώσεις
- καρτέλ και τραστ
- δημοσιονομία και φορολογία,
τέτοιες είναι οι εκφράσεις που
- διέπουν τον προγραμματισμό μας
- προκαλούν το φθόνο μας
- υποδαυλίζουν τα μίση ή τις αντιπάθειές μας γι’ άλλα κράτη και
- μας οδηγούν στη διχόνοια.
Η αγάπη του χρήματος είναι η ρίζα κάθε κακού.
Υπάρχουν ωστόσο πολλοί άνθρωποι των οποίων
- η ζωή δε χαρακτηρίζεται από φιλοχρηματία και
- η σκέψη τους διέπεται από τις ανώτερες αξίες.
Αποτελούν την ελπίδα του μέλλοντος, αλλά, σαν άτομα είναι εγκλωβισμένα σε αυτό το σύστημα το οποίο, με βάση τη πνευματική προοπτική πρέπει να συντριβεί.
Χρειάζονται και πρέπει να διαθέτουν χρήματα, μολονότι δεν τα αγαπούν.
Τα πλοκάμια του επιχειρηματικού κόσμου τους τυλίγουν.
Είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται και να κερδίζουν τα μέσα για να ζήσουν.
Τα σχέδια τους για να βοηθήσουν την ανθρωπότητα δε μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς την ανάλογη χρηματοδότηση.
Η δράση των εκκλησιών είναι υλιστική και, επειδή έχουν απορροφηθεί στην οργανωτική όψη της εργασίας τους,
απομένουν λίγα
για το έργο του Χριστού,
για την απλή πνευματική ζωή.
